MadelieFs' "Sociale media twijfel”  –  even geen updates

 

Is het ramptoerisme, een wanhopige poging van reclame of misschien toch oprechte meelevendheid als ik een collega op Facebook haar diensten zie aanbieden voor het helpen bij het organiseren van de kinderuitvaarten na het drama in Oss?

Is het informeren (dat het anders kan) of ‘over de rug van.. reclame’ als een collega schrijft dat hij géén vingerafdrukken van uw overleden dierbare maakt en ze vervolgens aan u verkoopt?

 

Moet ik ook niet eens een column schrijven over de leuke opmerking van ‘de kleinzoon van… ‘ bij de uitvaart van opa? En vloggen over, dat, hoe verkouden ik ook ben, ik ’s nachts tóch naar die familie ga, en daar absoluut een goed gevoel aan over hou?

Is er echt behoeft aan een ‘Rituals geur-herinneringstuin’ en willen ‘voortbestaanden’ vanaf nu met een parfum lopen die de geur van hun dierbare heeft gevangen?

Willen bedroefden met lego spelen en vinden zij troost in een kiezelsteen waar de naam van hun dierbare op staat geschilderd?

Is mijn functienaam ‘uitvaartverzorger’ niet heel ouderwets, en moet ik dat niet eens veranderen in funeral planner, uitvaart-ontzorger of uitvaartregiseur? Ik ben immers een moderne jonge vrouw…

 

Heel bewust heb ik al een tijdje niks nieuws op mijn site vermeld. Geen nieuwe referenties gepubliceerd (terwijl die er gelukkig wel zijn), geen nieuwe foto’s geplaatst en geen nieuwe informatie toegevoegd. Volgens mij is er namelijk niks nieuws onder de zon. Rouwen blijft het zelfde. En dood gaan mensen nog steeds. En ja, in die wereld werk ik. Maar dat behoeft volgens mij geen opsmuk of publiciteit. Laten we gewoon ons werk doen en zorg dat je dat zo goed en oprecht mogelijk doet, dat is mijn idee. Geen vlog of vlag van MadelieF. Geen feest-funeral of facebook met mij.

 

En nu stop ik met deze update, want het begint al aardig op een column te lijken!

 

"We nemen opa maar niet mee hoor, naar oma's uitvaart. Hij snapt er toch niets van.  Opa is dement... "

 

In de praktijk krijg ik zo vaak dit soort opmerkingen te horen. Daarom heb ik afgelopen zaterdag de trainingsdag van Samen Dementievriendelijk gevolgd, een initiatief van oa Terramor, Alzheimer Nederland  en PPGM.  In Nederland leven naar schatting 270.000 mensen met dementie. Omdat we steeds ouder worden, stijgt dat aantal in 2040 naar 550.000.  Het helpt als mensen dementie niet alleen herkennen, maar vervolgens ook iets kunnen betekenen voor iemand met dementie of een familielid of mantelzorger.  Mijn kennis omtrent dit onderwerp is gegroeid en ik mag mij nu 'Dementievriendelijk Uitvaartverzorger' noemen. 

 

december 2017


De pot verwijt de ketel...

Elke week verschijnt er in de media wel een stuk over de uitvaartbranche. Televisieprogramma’s, krantenberichten, tijdschriften, columns: veel lees of zie ik bewust niet, maar soms….

Afgelopen zaterdag kwam het stuk “kies gerust voor een kist met een krasje” uit NRC mij onder ogen. Dit stuk heeft mij geraakt: totaal abject en hypocriet wat mij betreft.

Besparingsdeskundige Marieke Henselmans suggereert dat nabestaanden in een paar uur tijd álles moeten (laten) regelen terwijl zij in een staat verkeren “dat zij zich alles wijs laten maken”. Alsof iedere nabestaande volledig ontoerekeningsvatbaar is.

Natuurlijk zijn er ‘rotte appels’ in het vak. Net zo goed als er kappers zijn die je haar verknippen en behangers die de verkeerde lijm gebruiken.

Ik werk als ‘eenpitter’, met regelmaat voor “één van de grote drie” en af en toe ook voor een budget-ondernemer. Bij geen van allen bespeur ik ook maar enige noodzaak om nabestaanden op kosten te jagen. Door de in het stuk genoemde 'maniertjes' van een dure bloemist aanraden en marge vangen, of hen een schuldgevoel aan te praten als ze geen volgwagen willen. Hou toch op!

Uitvaartondernemers zijn vakmensen, zij weten van het verdriet en de gemiddelde, geschoolde collega houdt hier wel degelijk rekening mee, in plaats van het gesuggereerde ‘maakt hier gebruik van’.

 

"(...) de ideale toestand om je van alles wijs te laten maken.

Uitvaartondernemers maken daar gebruik van."

 

De regie in eigen hand houden is als mens, dus ook als nabestaande, altijd verstandig. Maar ook daar wordt je bij geholpen, bijvoorbeeld doordat de uitvaartondernemer nauwelijks gesloten vragen stelt. Belangrijke en dure beslissingen? Denk daar nog maar gerust even over na, misschien zie je het morgen anders.

“(…) Wat nabestaanden voor hun verzekering krijgen blijft ongewis”? Natuurlijk niet, je kan toch je polisvoorwaarden lezen?! En anders bel je eens met je maatschappij om te checken wat er in je polis zit? Wat kan ik me over dit soort dingen opwinden, wat een onzin. Maar gelukkig… de aap is uit de mouw: “(…) de kosten stijgen (…) en dat komt omdat de commercie zijn werk doet.”

En kennelijk vaart mevrouw Henselmans daar wel bij, zij geeft een boekje uit waarin je dit soort oppervlakkige, eenzijdige, bekrompen suggesties allemaal kan lezen. Een leesboek én een werkboek, samen voor slechts € 27,80.

De pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet. 

 

 

 https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/17/kies-gerust-voor-een-kist-met-een-krasje-14078585-a1581627

 

Naast ‘vriend van’ met een kleine advertentie sta ik nu ook met een grotere, fullcolour advertentie in ‘De Brug’! Ik ben zelf trots op het resultaat!

Vandaag heb ik een collega geassisteerd bij een uitvaart in de Dominicuskerk in Amsterdam. Elkaar assisteren is niet alleen nuttig, maar ook leuk, zo kom ik op plaatsen die ik zelf (nog) niet regel. Wat een prachtige indrukwekkende kerk is dit. Op een zéér toeristische plek, dus mijn taak was vandaag de toeristen buiten de deur houden, die graag even bij de uitvaart kijken wilden. Helaas, vandaag niet! Ook het parkeren nabij de kerk is een uitdaging, maar gelukkig is de gemeente welwillend.

 

De kerk is een creatie van Pierre Cuypers en hij was niet alleen verantwoordelijk voor het gebouw maar ook voor de aankleding. De kerk is ingewijd in 1894. Elke zondag om 11.00 uur wordt er een oecumenische viering gehouden. (http://dominicusamsterdam.nl/)

 

september '17 

Voor de uitvaart van vandaag verwachte de familie ruim 400, bezoekers. Omdat de locatie van de plechtigheid en de plaats van begraven ver uit elkaar liggen, hebben we voor de genodigden als rouwstoet touringcars ingezet. Wat een prachtige stoet was dat op deze verdrietige en regenachtige dag!

 

augustus '17

 

Het zal rond 1992 geweest zijn. Mijn vriendinnen en ik waren een jaar of 14, 15 jaar oud toen we hoorden dat Mark bleef zitten. Dat betekende dat we een stapje dichterbij 'die jongen van de derde' kwamen, hij werd meer bereikbaar, dachten we, hoopten we. 
Mark, dé Mark, lang, knap, donker haar, witte spijkerbroek, nonchalant en ogenschijnlijk zelfverzekerd, zwaaide hij naar ons, de giechelende, Mavo meisjes. Allen in stilte verliefd.

 

Met de broer van Mark stond in november '16 een interview in LINDA magazine en nu is dan Marcel zijn boek uit: "Gelukkig hebben we de foto's nog". 
Zo prachtig als wij pubermeisjes Mark vonden, zo verschrikkelijk onzeker was hij over zichzelf. Hij is (jaren later) aan de drank verslaafd geraakt, hij kon niet meer leven met zijn angsten en depressies. 
Maar ook niet met zijn verslaving, hij kiest voor euthanasie. Wat dat met zijn familie en vooral met zijn broer heeft gedaan is te lezen in dit aangrijpende en indrukwekkende boek.

"Het verhaal van deze minder bekende vorm van euthanasie deed voor publicatie internationaal al veel stof opwaaien. Het boek is een persoonlijk verhaal over het verliezen van een dierbare: het ongeloof, de herinneringen, het verdriet, het afscheid, maar ook de vraag: hoe goed ken je iemand eigenlijk?"

  

Vandaag uitgekomen, een aanrader.

 

https://www.bol.com/nl/p/gelukkig-hebben-we-de-foto-s-nog/9200000075970240/?suggestionType=suggestedsearch

 

augustus '17 

Twee weken geleden was ik op vakantie op Sicilië (it). In Palermo bevindt zich een bijzonder museum dat ik niet zomaar aan mij voorbij kon laten gaan: de catacomben van de kapucijnen (Catacombe dei Cappuccini). In de 16e eeuw had het kerkhof niet genoeg plekken om de doden te begraven. Totdat er meer ruimte was legden de monniken de overledenen in de crypten. Hier mummificeerden de lichamen en gaandeweg werd dit als statussymbool gezien.Nu bevatten de catacomben ruim 8000 mummies, het is vol, en deze zijn rechtop tegen de muren gezet.

Oorspronkelijk werden de mummies door familieleden bezocht, vandaag is het een toeristische attractie. Ik vond het heel bijzonder om te zien. Hoewel ik in tegenstelling tot een paar andere bezoekers er niet groen en misselijk uit liep, vond ik het na 6 gangen aangestaard door duizenden mummies ook wel genoeg...

Ben je in de buurt, het is zó bijzonder, zeker een bezoekje waard!

 

juni '17

Voor niet iedereen is het hebben van een vader vanzelfsprekend. Op Lindanieuws een mooi stuk hierover.

 

https://www.lindanieuws.nl/nieuws/hoe-is-het-om-geen-vader-meer-te-hebben-op-vaderdag/ 

 

juni '17

 

Vanaf vandaag is MadelieF voor het komende jaar Vriend van de Brug, in de krant en op de website!

de Brug onderscheidt zich op alle fronten van andere reguliere gratis nieuwskranten. Niks ‘meer van hetzelfde’; maar het verhaal van de wijk in verhaal en beelden. Het is een kwaliteitskrant met een oplage van 70.000 exemplaren, die door zijn formule en uitstraling zeer goed ontvangen wordt in Amsterdam-Oost en omstreken: Durgerdam, Schellingwoude, Funenpark, en Diemen-Noord.

Maandelijks besteedt de redactie naast aandacht voor algemeen nieuws ook volop aandacht aan Amsterdamse historie, natuur, sport, bijzondere verhalen, mooie interviews met bekende en opvallende mensen en interessante bedrijven uit de omgeving.

Naast huis-aan-huisverspreiding (65.000 stuks) worden maandelijks 17 displays gevuld met 5.000 kranten, die onder andere staan bij het stadsdeelkantoor Oost, Ikea Zuid Oost, Landmarkt en Maxis Muiden. Ook ligt de krant op vele leestafels. 

https://debrugkrant.nl/nieuws/

 

mei '17